Kennismaking met Martin Broodbakker

Martin Broodbakker verzorgt vanaf september de schermtrainingen voor de DSV. Martin verzorgde afgelopen jaar al twee keer een schermclinic floret voor ons. Martin stelt zich in onderstaand artikel voor.

Ik ben begonnen met schermen in 1979 toen ik mijn dienstplicht in ’t Harde vervulde. 1x per week kon ik daar een uur lang o.l.v. Wim Speth samen met enkele andere mijzelf bekwamen in het sabelschermen. Toen ik in 1980 afzwaaide en in september van dat jaar ging studeren aan de UVA heb ik mij in oktober van dat jaar aangemeld voor schermen. Normaal zou Ruud van Oeveren daar les geven , maar hij was geblesseerd dus kreeg ik les van zijn vervanger Paul van Polanen Petel. Ik moest mij eerst maar eens vaardig maken met een floret voordat ik met sabel verder kon gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Na het seizoen 80-81 kwam Ruud van Oeveren weer les geven en ben ik ook op zijn zaal gaan schermen. Ik trainde vanaf september 1981 4x per week, waarvan op 1 avond 2 trainingen achter elkaar (eerst bij de UVA en daarna bij van Oeveren).

Vanaf 1981 ben ik begonnen met wedstrijdschermen, mijn eerste wedstrijd, het Zilveren florettoernooi in Breda, verloor ik alle partijen met 5-0 en 5-1 en mocht na 1 pouleronde weer naar huis. Maar ik had wel de smaak te pakken gekregen, vanaf dat moment deed ik aan alle studententoernooien (en toernooien die mij leuk leken) mee. In 1983 en 1984 bereikte ik mijn beste prestaties op floret, ik stond 4e op de nationale ranglijst en mocht in 1984 (of 1983) meedoen aan de wereldkampioenschappen op floret voor equipes (met het equipe van zaal van Oeveren) in Parijs, gevolgd door de Challenge Rommel, een individueel A-toernooi op floret.
Dit laatste toernooi beschouw ik als het hoogtepunt van mijn “schermcarierre”, ik doorstond hier als enige Nederlander de eerste ronde waarbij ik Stefano Cieroni (de winnaar van een eerder A-toernooi, de Martini) met 5-1 wist te verslaan. In de tweede ronde kwam ik o.a. tegenover de toenmalig wereldkampioen te staan, Aleksandr Romankov, waarbij ik op een 2-0 voorsprong kwam. Helaas wist ik niet te winnen en volgde er ook geen andere overwinningen, waardoor ik uitgeschakeld was. Maar voor het eerst had ik mee gemaakt wat schermen daadwerkelijk in kan houden en met welke snelheid het kan geschieden.

Ik keerde datzelfde weekend na mijn uitschakeling terug naar Nederland om aan het NK degen senioren mee te doen, ondanks dat ik amper degen schermde, wist ik hier op dat moment ook meteen een 11e plaats te bereiken. Na dit hoogtepunt, waren er andere gebeurtenissen die mijn aandacht vereisden waardoor het schermen op een wat lager prioriteitsniveau kwam te staan. Desondanks mocht ik in 1988 nog deelnemen aan een ontmoeting tegen het Zuid-Koreaanse Olympisch floretteam in Ter Apel, ik stond toen nog 7e op de ranglijst en wist 2 van de 4 partijen te winnen.

Inmiddels was ik ook vertrokken bij Zaal van Oeveren en hadden we in 1985 met een aantal ex-leerlingen van van Oeveren een nieuwe schermvereniging in Amsterdam opgericht, voortrekkers hierbij waren Bert van Til en Paul van Polanen Petel, die daar ook les zouden geven. De schermvereniging werd Contre Temps gedoopt. In de jaren negentig kwam schermen op een nog lager pitje te staan omdat ik niet meer in Amsterdam woonde en in die jaren ook 2 kinderen mocht verwelkomen. Ik deed af en toe nog wel een wedstrijd en incidenteel een training, maar dat was het dan wel.

Dit veranderde toen mijn dochter in 2000/2001 verschillende sporten via de basisschool mocht uitproberen en ook bij schermen uitkwam, degene die daar de lessen verzorgde was Wim Speth, mijn eerste leraar. Zij vond schermen zo leuk dat ze ook wel lid wilde worden van de vereniging, en zo geschiedde. Ik ging vaak mee om te kijken en besloot uiteindelijk om zelf ook lid van de vereniging (s.v. Valiant) te worden.

 

Na een aantal jaar werd mij verteld dat Wim Speth wilde gaan stoppen en werd de vraag aan mij gesteld of ik les wilde gaan geven. Dat zag ik niet zitten om dat alleen te gaan doen, maar er was nog iemand anders die graag les wilde gaan geven, dus besloten we om het met zijn tweeën te gaan doen. We volgden samen de cursus tot Sportleraar niveau 2 (Zaalassistent) in 2005 en vervolgens ben ik in 2006 doorgegaan voor Sportleraar niveau 3 oftewel schermleraar. Sinds 2007 ben ik gediplomeerd schermleraar en geef les bij s.v. Valiant in Zwolle en ’t Harde.

Ik ben John Hartings tegen gekomen bij de Ferrum Vetum wedstrijden die hij op dat moment organiseerde. Op een gegeven moment wilde hij het niet meer alleen doen en was op zoek naar iemand die hem wilde helpen. Ik ben mee gaan doen en samen hebben we nog 3 jaar Ferrum Vetum wedstrijden georganiseerd, waarbij ik zelf ook altijd deelnam.

Al die tijd dat ik lid ben van s.v. Valiant ben ik ook nog bezig geweest met wedstrijdschermen, maar dan voornamelijk op veteranen niveau. Ik heb deelgenomen in 2001 aan het EK-veteranen (op floret) in Keulen en werd 14e, in 2003 in Moskou werd ik 17e en in 2005 in Vöclabrück deed ik ook nog mee, maar waren de resultaten niet om over naar huis te schrijven. Vanaf mijn 50e kon ik ook meedoen aan WK-veteranen wedstrijden en ik heb in 2008 dan ook deelgenomen aan het WK in Limoges (een 34e plaats op floret en 39e op degen) en in 2010 in Porec met vergelijkbare resultaten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *